Πρόγραμμα Πιλοτικής Αναβάθμισης Εμπορικού Τριγώνου

EN / EL
snf athens trigono Image Map
Athens Trigono
Επιλογή Γλώσσας: EN / EL

Blog

   

Η συμφιλίωση της πόλης

Έρχεται η στιγμή που μια πόλη, σαν την Αθήνα, επιχειρεί το σύνθετο έργο της ταυτόχρονης και παράλληλης ενδοσκόπησης και εξωστρέφειας. Στο Τρίγωνο, κάθε φορά που περπατώ στα ιστορικά δρομάκια (Νικίου, Αγάθωνος ή Καρόρη), όπως και στους βασικούς άξονες, την ιστορική κοιτίδα της Αιόλου, έχω διαρκώς την αίσθηση ότι ο χωνεμένος στη μνήμη και στη βιωμένη εμπειρία 20ός αιώνας προσφέρεται για μια εκ νέου ανάγνωση. Είναι επιστροφή και αφετηρία.

Υπήρξε για δεκαετίες η εμπορική καρδιά αυτής της πόλης. Γεμάτη μικρομάγαζα που συντηρούσαν την οικονομία της καθημερινότητας. Εδώ τα «κουμπάδικα» και τα «είδη ραπτικής», τα «υφασματάδικα» και τα «είδη κιγκαλερίας», τα πιλοποιεία, οι αποθήκες χονδρικής, τα «τυράδικα» που μοσχοβολούσαν επαρχία, κορνιζάδικα, καταστήματα μόνο με αμπαζούρ ή μόνο με ψεύτικα λουλούδια, μόνο με κορδέλες ή μόνο με σημαίες. Οι εξειδικευμένοι έμποροι και τεχνίτες που έκαναν το ψάξιμο στην αγορά κάτι σαν κυνήγι θησαυρού για ενηλίκους. Μιλάω για το Εμπορικό Τρίγωνο της Αθήνας, όπως συνηθίσαμε να το λέμε. Στην ευρωπαϊκή του προβολή θα μπορούσε να είναι κάτι σαν τις Les Halles. Την αγορά τροφίμων στο Παρίσι που, μετά το 1971, μεταμορφώθηκε σε ένα τεράστιο, «ανοιχτό», εμπορικό κέντρο. Μόνο που εδώ το στοίχημα είναι άλλο. Η προσπάθεια αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού της περιοχής δεν θα πρέπει να «καταπιεί» την ατμόσφαιρά της. Το «παλιό» χρειάζεται για να ενταχθεί στο «καινούργιο» χωρίς το πρώτο να μοιάζει ξεπερασμένο και το δεύτερο δήθεν. Μια δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στην αισθητική και τη λειτουργικότητα.

   

Θα σας εξομολογηθώ μια ένοχη απόλαυσή μου. Όταν συζητάω με κάποιον και η κουβέντα πάει στα βασικά επαγγελματικά, τον αφήνω (ή τον κατευθύνω μαεστρικά) να ρωτήσει «πού είναι τα γραφεία σας;». Τότε παίρνω ένα αδιάφορο ύφος κι απαντώ σαν να είναι αυτονόητο, «στην Κολοκοτρώνη, στο Εμπορικό Τρίγωνο». Κι εκεί ξεκινά το καλό κομμάτι. Τα μάτια του γυαλίζουν, βλέπεις την επιθυμία να διαγράφεται στο πρόσωπό του, ευθέως ανάλογη με την απόσταση του δικού του γραφείου από το κέντρο της πόλης. Μετά απαντώ σε ερωτήσεις: «Από πού παίρνετε φαγητό;», «Έχει πάντα τόσο κόσμο η πλατεία Αγίας Ειρήνης;», «Τι γίνεται με τις πεζοδρομήσεις;», «Γίνεται ακόμα χαμός με τους τουρίστες;». Κάποια στιγμή έρχεται και η διαπίστωση: «Μα πόσο τυχεροί είστε!».