Πρόγραμμα Πιλοτικής Αναβάθμισης Εμπορικού Τριγώνου

EN / EL
snf athens trigono Image Map
Athens Trigono
Επιλογή Γλώσσας: EN / EL

Άνθρωποι του Τριγώνου

Στο Εμπορικό Τρίγωνο χτυπάει η καρδιά της Αθήνας. Εδώ βρίσκονται τα σημαντικότερα κτίρια και μνημεία της νεότερης αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς, εδώ λειτουργούν πολύτιμοι φορείς  της τοπικής οικονομίας και της τουριστικής αγοράς, εδώ κάθε δρόμος και γωνιά αποτελεί κομμάτι της ζωντανής ιστορία της πόλης. Κυρίως όμως το Εμπορικό Τρίγωνο είναι οι άνθρωποι του. Κάτοικοι, περαστικοί αλλά και καταστηματάρχες  που «τρέχουν» επιχειρήσεις που μετράνε έως και 120 χρόνια ζωής. Έμποροι με πόμολα, κλωστές και υφάσματα, είδη συσκευασίας, εργαλεία, χρώματα και είδη οικοδομής , χονδρέμποροι ρούχων, λευκών ειδών, κοσμημάτων και εκκλησιαστικών ειδών, αλλά και εργαζόμενοι σε καφέ κι εστιατόρια. Παράλληλα, εδώ υπάρχει μια μεγάλη δημιουργική παράδοση με εκδότες, βιβλιοπώλες και τυπογράφους, αλλά και γραφεία με αρχιτέκτονες, γραφίστες, ζωγράφους, φωτογράφους και καθηγητές χορού σε ατελιέ και στούντιο διάσπαρτα σε όλη τη γειτονιά. Όλοι αυτοί είναι η ζωντανή ιστορία του Τριγώνου.

Ματθαίος Μανσόλας

Κατάστημα ειδών συσκευασίας

Πολυκλείτου 6

Στην επιχείρηση είμαστε δύο συνέταιροι, η αδελφή μου κι εγώ, και πουλάμε σχοινιά, σπάγκους, είδη συσκευασίας, και όσο περνούν τα χρόνια ειδικευόμαστε στα διακοσμητικά κορδόνια. Την επιχείρηση την πήραμε από τον πατέρα μας που ο ίδιος την είχε από το 1947, ενώ πριν, στη δεκαετία του 1930, το κατάστημα το είχε ένας θείος του. Πρόκειται δηλαδή για μια οικογενειακή επιχείρηση, αλλά θα σταματήσει εδώ με εμάς σε μερικά χρόνια που θα βγούμε στη σύνταξη.

Τα περισσότερα προϊόντα τα προμηθευόμαστε κυρίως από το εξωτερικό, αλλά βέβαια και από το εσωτερικό. Δουλεύουμε με χονδρική και λιανική, και θα μπορούσα να πω ότι, ενώ μέχρι την κρίση η χονδρική πήγαινε καλύτερα, τα τελευταία χρόνια έχει μείνει περισσότερο η λιανική ως δύναμη της επιχείρησης. Με αυτήν τη δουλειά μεγαλώσαμε, συνηθίσαμε σε αυτή και, παρόλο που σπουδάσαμε άλλα πράγματα –έχουμε σπουδάσει και οι δύο οικονομικά– ασχοληθήκαμε με την επιχείρηση επίσημα από το 1982, δηλαδή είμαστε 37 χρόνια ήδη και έχουμε ζήσει καλά με αυτήν τη δουλειά, έχουμε αναπτύξει φιλίες και συνεργασίες με άλλους επιχειρηματίες της γειτονιάς.

Πέρα από τη δουλειά όμως έχω και χόμπι. Κυρίως τρέχω σε αγώνες αυτοκινήτου. Ασχολούμαι με τους αγώνες τα τελευταία 40 χρόνια, τρέχω σε αγώνες ράλι, και για πολλά χρόνια ήμουν κριτής, ήμουν στέλεχος των αγώνων, ήμουν στη διοίκηση και τα τελευταία 10-12 χρόνια τρέχω με παλιά αυτοκίνητα και μάλιστα τώρα ετοιμάζομαι στις 30 Ιανουαρίου για το ράλι του Μόντε Κάρλο, το οποίο φέτος είναι η ευτυχής συγκυρία να ξεκινάει από την Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι για πολλά χρόνια ξεκινούσε από την Αθήνα, αλλά κάποια στιγμή αυτό σταμάτησε. Πέρυσι όμως που τρέξαμε, κάποιο πλήρωμα Ελλήνων διακρίθηκε και καταφέραμε να φέρουμε πάλι την εκκίνηση του αγώνα στην Αθήνα. Έτσι λοιπόν φέτος ο πενθήμερος αγώνας ξεκινάει από την Ακρόπολη, έπειτα Ιταλία και Μόντε Κάρλο. Αυτό το χόμπι προσπαθώ να το παντρέψω με τη δουλειά μου και τελικά το καταφέρνω με πολλές δυσκολίες, χάρη στην πολύτιμη υποστήριξη της αδερφής μου.

Είναι ωραίο το κέντρο, περάσαμε πολύ καλά χρόνια. Εδώ ήταν ο δρόμος των ψιλικών, η Αθηνάς είχε εργαλεία, η Βύσσης είδη κιγκαλερίας, η Μιλτιάδου κάτι άλλο. Η  Πολυκλείτου ήταν όλο το κέντρο είχε πάρα πολύ κόσμο και δεν μπορούσες να περάσεις απέναντι. Έχουμε ένα μικρό λιθαράκι κι εμείς σε μια περιοχή που ήταν πολύ ωραία. Τώρα ζούμε την αλλαγή της περιοχής και μέσα μας θέλουμε να χαρούμε τις αλλαγές, μου αρέσει η πρόοδος και το καινούργιο, αλλά δυστυχώς βλέπουμε αυτήν την κατάσταση να εξελίσσεται χωρίς έλεγχο. Τα συναισθήματά μας είναι ανάμεικτα για τις αλλαγές στην περιοχή. Από τη μια μεριά, για να λέμε και την αλήθεια, είναι ωραίο που έφυγαν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, καθώς δεν ήταν ωραίο αυτό το ανεξέλεγκτο πάρκινγκ. Από την άλλη, αλλάζει χρήση η περιοχή που ναι μεν γίνονται επενδύσεις σε ξενοδοχεία και το βράδυ φωτίζεται η περιοχή, αλλά αλλάζει η φυσιογνωμία της και πάλι ανεξέλεγκτα. Φοβάμαι ότι στο τέλος θα γίνει μια αποστειρωμένη γειτονιά χωρίς τη λειτουργία εμπορικών καταστημάτων που όμως τελικά αυτά είναι η ζωή μιας περιοχής και οι τουρίστες θέλουν να πηγαίνουν στα μαγαζιά και να βλέπουν τις επιχειρήσεις και τη λειτουργία τους όπως και τη ζωή των ντόπιων. Οτιδήποτε γίνεται μόνο από τη μια μεριά δεν είναι τελικά καλό. Θα χαιρόμουν να δω να γίνονται επενδύσεις και σε πολύ ωραία εμπορικά μαγαζιά για να έρχεται ο κόσμος να ψωνίζει εδώ στο κέντρο.

Αλέξανδρος Θεοδωρίδης

Οργάνωση Μπορούμε – Καμία μερίδα φαγητού χαμένη

Καΐρη 2

Το «Μπορούμε» ξεκίνησε ως ιδέα από την Ξένια Παπασταύρου που είναι και η ίδια ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης και ασχολούνταν ήδη με τη σπατάλη τροφίμων. Κάποια στιγμή λοιπόν η αναρώτησή της ήταν τι γίνεται με όλο το περισσευούμενο φαγητό που δεν είναι συσκευασμένο και δεν πάει σε αποθήκες, αλλά μαγειρεύεται και στην Ελλάδα συνήθως στο τέλος θα πεταχτεί. Εκεί σκέφτηκε ότι κάτι πρέπει να γίνει ώστε αυτό το φαγητό να προσφέρεται σε αυτούς που το έχουν ανάγκη ειδικά τη χρονιά 2011 που άκουγες για πολλούς ανθρώπους να είναι σε διατροφική ανασφάλεια. Έτσι, αρχές Ιανουαρίου του 2012, χωρίς κανένα φοβερό πλάνο, είπαμε να ξεκινήσουμε αυτήν την προσπάθεια, με όρεξη και πάθος να κάνουμε κάτι στον ελεύθερό μας χρόνο παράλληλα με τις δουλειές μας.

Χρήστος Αλεφάντης

Περιοδικό δρόμου «σχεδία»

Νικίου 2

Η «σχεδία» ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2013 αλλά στον νου μου την είχα από το 2007 όταν συμμετείχαμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων στην Κοπεγχάγη και εκεί γνώρισα όλους τους ανθρώπους του διεθνούς δικτύου περιοδικών δρόμου, οι οποίοι μου εξήγησαν πώς ακριβώς λειτουργεί ένα τέτοιο περιοδικό. Τα περιοδικά δρόμου τα γνώριζα από την Αυστραλία, που είναι η άλλη μου πατρίδα, αφού εκεί γεννήθηκα κι έζησα τη μισή μου ζωή. Από τότε που μίλησα με αυτούς τους ανθρώπους, ήμουν βέβαιος ότι στην Ελλάδα θα κάνω το περιοδικό δρόμου και μας πήρε 6 χρόνια για να κυκλοφορήσει στους δρόμους της Αθήνας μας το ελληνικό περιοδικό δρόμου «σχεδία».

Ερατώ Κουλουμπή, Γιάννης Μπαρουξής

Popeye loves Olive tattoos & jewels

Λιμπόνα 5

 

Βρισκόμαστε σε αυτόν τον χώρο με τον Γιάννη Μπαρουξή εδώ και 6 χρόνια. Πριν κάνουμε τον χώρο αυτό, ο Γιάννης είχε μία επιχείρηση tattoo στην Κυψέλη κι εγώ ένα δικό μου μαγαζί με κοσμήματα στη Νέα Σμύρνη – κάποια στιγμή, αποφασίσαμε να κάνουμε μία κίνηση προς το κέντρο και να παντρέψουμε τις δύο αυτές τέχνες διότι θεωρήσαμε ότι ταιριάζουν επειδή το ένα διακοσμεί το σώμα περιοδικά και το άλλο μόνιμα. Έτσι, λοιπόν, ψάξαμε και βρήκαμε αυτόν τον χώρο, τον αγαπήσαμε και φτιάξαμε το Popeye loves Olive.

Γιώργος και Κλεοπάτρα Γεραλή

Yeralis Jewels

Κολοκοτρώνη 29

 

Ασχολούμαστε με κατασκευή κοσμημάτων, κυρίως ασημένιων. Από το 1982 κάνω αυτήν τη δουλειά και την ξεκίνησα με παρότρυνση του πατέρα μου, αφού εκείνος αλλά και ο παππούς μου ήταν χρυσοχόοι. Εγώ όμως δεν ήθελα να ακολουθήσω τον πατέρα μου, και έτσι δούλεψα πρώτα με έναν φίλο τους έτσι ώστε να μάθω και να καταλάβω τη δουλειά. Εκείνα τα χρόνια το επάγγελμα αυτό ήταν κλειστό, τότε πληρώναμε για να μάθουμε και τα κοσμήματα ήταν αποκλειστικά χειροποίητα. Από τότε μέχρι τώρα έχω κάνει κι άλλα πράγματα, αλλά πάντα ξαναγυρνούσα στον χώρο αυτόν. Πλέον η επιχείρηση έχει περάσει και στην κόρη μου, οπότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι η έχει μια οικογενειακή συνέχεια.