Πρόγραμμα Πιλοτικής Αναβάθμισης Εμπορικού Τριγώνου

EN / EL
snf athens trigono Image Map
Athens Trigono
Επιλογή Γλώσσας: EN / EL

Χρήστος Αλεφάντης / περιοδικό δρόμου «σχεδία»

Χρήστος Αλεφάντης

Περιοδικό δρόμου «σχεδία»

Νικίου 2

Η «σχεδία» ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2013 αλλά στον νου μου την είχα από το 2007 όταν συμμετείχαμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων στην Κοπεγχάγη και εκεί γνώρισα όλους τους ανθρώπους του διεθνούς δικτύου περιοδικών δρόμου, οι οποίοι μου εξήγησαν πώς ακριβώς λειτουργεί ένα τέτοιο περιοδικό. Τα περιοδικά δρόμου τα γνώριζα από την Αυστραλία, που είναι η άλλη μου πατρίδα, αφού εκεί γεννήθηκα κι έζησα τη μισή μου ζωή. Από τότε που μίλησα με αυτούς τους ανθρώπους, ήμουν βέβαιος ότι στην Ελλάδα θα κάνω το περιοδικό δρόμου και μας πήρε 6 χρόνια για να κυκλοφορήσει στους δρόμους της Αθήνας μας το ελληνικό περιοδικό δρόμου «σχεδία».

Αυτό που διαφοροποιεί τη «σχεδία» από τον υπόλοιπο Τύπο είναι ότι δεν διανέμεται από περίπτερα ή άλλα σημεία διανομής Τύπου, αλλά αποκλειστικά στους δρόμους της πόλης, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, από ανθρώπους που είναι πιο φτωχοί από εμάς, είναι άστεγοι, ζουν σε συνθήκες επισφαλούς κατοικίας, είναι μακροχρόνια άνεργοι ή ζουν βαθιά κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι από την τιμή πώλησης του περιοδικού, που είναι 4 ευρώ πλέον, ένα μεγάλο ποσοστό αποτελεί απευθείας έσοδο για τους ίδιους τους πωλητές. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν την ευκαιρία, κάνοντας αυτή τη δουλειά με αξιοπρέπεια, να εξασφαλίσουν κάποιες από τις πιο βασικές τους ανάγκες. Το σημαντικότερο όμως είναι ―και το διαπιστώσαμε από την πρώτη μέρα― ότι η διανομή της «σχεδίας» αποτελεί κοινωνική διαδικασία επανένταξης.

Είμαι δημοσιογράφος στο επάγγελμα και εδώ παρατηρούμε ότι συμβαίνει κάτι πολύ διαφορετικό, διότι πρωταγωνιστής δεν είναι ο δημοσιογράφος, αλλά ο άνθρωπος που τη διανέμει. Είχα μιλήσει με όλα τα περιοδικά δρόμου του πλανήτη προτού δημιουργήσουμε τη «σχεδία» και αυτό που ανέφεραν όλοι ως το πιο σημαντικό είναι η δυνατότητα που δίνεται στον άνθρωπο να κάνει ένα βήμα προς την επανένταξή του, αφού σηκώνεται το πρωί και έχει να κάνει κάτι. Διότι το πιο σκληρό στη φτώχεια είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός, το γεγονός ότι σε ξεχνάνε όλοι.

Ένα από τα πράγματα για το οποίο είμαστε υπερήφανοι όλοι όσοι στηρίζουμε τη «σχεδία» είναι ότι το αόρατο έγινε πάλι ορατό και όποιος διαβάζει ή μιλάει με ανθρώπους της «σχεδίας» θα διαπιστώσει αυτό αμέσως, ότι δηλαδή δεν στέκονται στα χρήματα αλλά στο ότι οι πωλητές της «σχεδίας» αισθάνονται χρήσιμοι και παρόντες στην κοινωνία. Στη «σχεδία» βλέπω τους ανθρώπους να αλλάζουν μέσα σε μια μέρα. Έρχονται εδώ με θυμό προς τον εαυτό τους και προς την κοινωνία, είναι απελπισμένοι, είναι καχύποπτοι, και εμείς τους εξηγούμε ποιοι είμαστε, γιατί το κάνουμε, τι να περιμένουν και, όταν ξεκινάει η διαδικασία, την επόμενη μέρα που έχουν πουλήσει μερικά περιοδικά έρχονται εδώ και χαμογελούν διότι τους μίλησε ο κόσμος και τους είπε «καλημέρα». Αυτό είναι κάτι το ασύλληπτο. Είχαμε κάνει μια έρευνα που επιβεβαιώνει ότι έχει αλλάξει η ψυχολογία των πωλητών και των ανθρώπων που στηρίζουν τη «σχεδία». Η «σχεδία» μάς κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Αυτοί που γράφουν στο περιοδικό είναι επαγγελματίες δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, σκιτσογράφοι που από την πρώτη στιγμή συμβάλλουν και προσφέρουν το έργο τους. Έχουμε έναν στόχο: αυτό κάποια στιγμή να αλλάξει για να δίνουμε κάποιο μικρό ποσό και να ενταχθεί η δουλειά τους στο κομμάτι του προϋπολογισμού ― ακόμα δεν το έχουμε καταφέρει. Έχουμε ενθαρρύνει τους πωλητές της «σχεδίας» να γράφουν στο περιοδικό, αλλά αυτό που θα γράφουν θα πρέπει να ανταποκρίνεται στα όποια στάνταρ έχει το περιοδικό, αφού αλλιώς θα είναι άδικο. Τελευταία όλο και πιο πολύ δημοσιεύουμε κείμενα που γράφουν οι πωλητές της «σχεδίας» και αυτή είναι η φωνή τους.

Στο περιοδικό έχουμε στόχο να υπηρετήσουμε τις αρχές της εποικοδομητικής δημοσιογραφίας και να μιλάμε για λύσεις και όχι για προβλήματα. Όλα τα κοινωνικά θέματα είναι σαφώς προτεραιότητα, αλλά και όλα τα θέματα που μας αφορούν ως ανθρώπους και ως κοινωνία, όπως ο αθλητισμός και ο πολιτισμός. Είμαστε ένα αισιόδοξο περιοδικό που θέλει να αναδεικνύει λύσεις.

Για να ξεκινήσει η «σχεδία», πήραμε μια δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος για την οποία θα είμαστε πάντα ευγνώμονες. Αναζητούμε δωρεές όταν θέλουμε να ξεκινήσουμε ένα καινούργιο πρότζεκτ, όπως άλλωστε έγινε με τη «σχεδία» σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και ό,τι κάνουμε το κάνουμε με αυτόν τον τρόπο. Από εκεί και πέρα, η «σχεδία» είναι ένας οργανισμός που ζει με τις δικές του δυνάμεις όπως ζει και κάποιο άλλο περιοδικό, με τις διαφημίσεις, τις πωλήσεις, τις συνδρομές. Κάθε μήνα πωλούνται περίπου 24.000-25.000 περιοδικά ― η αύξηση τιμής μάς στοίχισε λίγο και προσπαθούμε να το ανατρέψουμε. Υπάρχουν 150 πωλητές καθημερινά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Υπάρχουν διαφορές από πωλητή σε πωλητή και για να τους ενισχύουμε κάνουμε σεμινάρια πωλήσεων, κάνουμε επισκέψεις σε μουσεία, θεατρικές παραστάσεις, θέλουμε να τους κάνουμε να νιώσουν καλά με τον εαυτό τους και με τους γύρω τους. Να προσπαθούμε να κάνουμε πράγματα ώστε να νιώθει η ψυχή μας καλύτερα.

Ως ομάδα αυτήν την περίοδο θέλουμε να αναπτύξουμε το «σχεδία αρτ» και να γίνουμε ακόμη πιο ορατοί. Λειτουργεί ήδη το κατάστημά μας στη Στοά Εμπόρων και σε λίγο καιρό θα ανοίξει εδώ στο ισόγειο. Συνήθως τα απούλητα τεύχη των περιοδικών καταλήγουν στην ανακύκλωση, όμως όχι της «σχεδίας». Τα απούλητα τεύχη μας τα κρατούσαμε στην αποθήκη μας και πριν από μερικά χρόνια ξεκίνησε κάποιος από εμάς να τα μετατρέπει σε κάτι πολύ όμορφο. Πριν από δύο χρόνια, απευθύναμε πρόσκληση σε ανθρώπους άνω των 50 ετών να ξεκινήσουν δωρεάν εντατικά μαθήματα επαναχρησιμοποίησης. Φωτιστικά, ρολόγια σουβέρ, σκουλαρίκια, σελιδοδείκτες, βραχιόλια, όλα είναι δημιουργίες του πρότζεκτ από ανθρώπους έχουν προσληφθεί γι’ αυτό τον σκοπό. Οι τιμές αρχίζουν από 3 ευρώ ―οι τιμές έχουν σχέση με το χρόνο που απαιτείται για να φτιάξει ένας άνθρωπος κάποιο αντικείμενο―, η πρώτη ύλη είναι το περιοδικό και τα υπόλοιπα υλικά είναι οικολογικά και χημικά. Πρόκειται για έναν κύκλο κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας. Επίσης εδώ θα λειτουργεί άκαπνο μπαρ, καφέ και εστιατόριο, για το οποίο έχουν γίνει φοβερές συνέργειες με υπέροχους ανθρώπους που έχουν προσφέρει τη γνώση και τον χρόνο τους και αποτελεί ένα κομμάτι της ψυχής μας και ελπίζουμε ότι θα το αγκαλιάσει ο κόσμος όπως έχει αγκαλιάσει και τη «σχεδία».

Πριν, ήμασταν στο Μεταξουργείο, αλλά τώρα πια είμαστε σε αυτό το υπέροχο κτίριο. Πιστεύω ότι η Αθήνα είναι η πιο όμορφη πόλη στον κόσμο και αυτό το κομμάτι της δεν υπάρχει πουθενά αλλού, έχει ιστορία, αύρα, ζωντάνια, παλμό, ζεστασιά και αυτό πρέπει να το σεβαστούμε όλοι μας. Δυστυχώς, όμως, δεν υπάρχει σεβασμός απ’ όλους ― για παράδειγμα, δεν μπορεί να παρκάρει ο καθένας όπου θέλει, ειδικά πάνω στους πεζοδρόμους. Γι’ αυτό και για άλλα πολλά θα πρέπει να βρεθεί ο τρόπος να σεβόμαστε όλοι ανεξαιρέτως την περιοχή και την πόλη μας.

Μοιράσου το!

Αφήστε ένα σχόλιο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι σε για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο.