Πρόγραμμα Πιλοτικής Αναβάθμισης Εμπορικού Τριγώνου

EN / EL
snf athens trigono Image Map
Athens Trigono
Επιλογή Γλώσσας: EN / EL

Μαίρη Αδαμοπούλου / guest editor / newsletter #18 / 01.2019

 

Μαίρη Αδαμοπούλου

δημοσιογράφος, εφ. ΤΑ ΝΕΑ

 

Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, ένιωσα κατά κάποιον τρόπο σαν να με είχαν παγιδεύσει. Μόλις είχα δεχτεί να γράψω ένα κείμενο για το Τρίγωνο της Αθήνας. «Τώρα ποιο μου είπε; Το Εμπορικό; Το Ιστορικό; Συμπίπτουν αυτά τα δύο; Πάλι σε μπελάδες μπήκα…» σκεφτόμουν. Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι κι εγώ στο Τρίγωνο; Παιδί των νοτίων προαστίων και της τρίτης δέσμης, που σημαίνει ότι τα δυνατά μου σημεία δεν είναι ούτε το κέντρο ούτε η γεωμετρία. Κίνηση πρώτη, να βρω στον χάρτη τα όρια αυτού του Τριγώνου, του Εμπορικού, στον υπολογιστή. Μάλιστα…

Περικλέους. Κλείνω τα μάτια. Εμφανίζεται η εικόνα μιας μικρής με δυο κοτσίδια στο κεφάλι και δυο φραντζολάκια για πόδια που ξεχειλίζουν από ένα ζευγάρι μαύρα λουστρίνια. Πόσο να αντέξουν κι αυτά τα ποδαράκια την αναζήτηση – σαφάρι της μαμάς για το τέλειο κουμπί που θα αναδείξει το σακάκι του καινούργιου της ταγέρ; Παρηγοριά τα αναρίθμητα κουτάκια στα ράφια. Μπροστά στο καθένα κολλημένο κι ένα διαφορετικό κουμπί να περιμένει υπομονετικά να το διαλέξουν. «Μαμά, μπορεί δηλαδή κάποιο να μείνει εκεί για πάντα; Στο κουτάκι; Να μην το φορέσει κανείς;».

Με την πικρή γεύση –ίδια ακόμη ύστερα από τόσα χρόνια– συνέρχομαι και κοιτάζω πάλι τον χάρτη. Αιόλου. Κάπου εκεί, λίγο πιο κάτω από τη συμβολή με την Ευριπίδου, η Αγία Παρασκευούλα. Τόση δα, σαν κόρη της επιβλητικής Παναγίας Χρυσοσπηλιώτισσας, που δεν μεγάλωσε ποτέ. Κάθε φορά ήθελα να στέκομαι μπροστά στο ιερό και να φαντάζομαι τη γιαγιά μου νύφη. Εδώ παντρεύτηκε με τον παππού μόλις είχε τελειώσει ο πόλεμος. Εκείνη από τη Χαλκίδα. Εκείνος πρόσφυγας από τον Μαρμαρά. Συναντήθηκαν κι ενώθηκαν στο κέντρο.

Το χέρι μου χαϊδεύει πλέον την οθόνη. Πολυκλείτου. Η απογοήτευση ότι το χρυσό χαρτονένιο στέμμα για την αποκριάτικη φορεσιά που αναζητούσα δεν υπάρχει ούτε στο τελευταίο υπόγειο είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου. Την ώρα που βγαίνω στον δρόμο, διαπιστώνω ότι ο ουρανός έχει χάσει το χρώμα του από την τσίκνα. Το στενό, που μέχρι πριν από λίγο ήταν ήσυχο, είχε μετατραπεί σε πανηγύρι. Το γλέντι έχει ανάψει. «Χρόνια πολλά, κοπελιά. Τσικνοπέμπτη. Το γιορτάζουμε εμείς εδώ», ακούω μια φωνή κι ένα ποτηράκι κρασί προσγειώνεται στα χέρια μου. Ποιο στέμμα…

Μετράω τις λέξεις. Έχω βγει από το όριο που ζήτησε ο Δημήτρης. Πώς να του εξηγήσω ότι είχα αρχίσει μόλις να θυμάμαι πόσα με συνδέουν με αυτό το Τρίγωνο, που μέχρι πριν από λίγο δεν ήξερα πως σε κάθε γωνιά του, οξεία ή αμβλεία, έχω σπείρει ψηφίδες της ζωής μου;

Μοιράσου το!
  • 171
    Shares

Αφήστε ένα σχόλιο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι σε για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο.